Kinderen

Moederschap.

Moeder worden, kinderen krijgen staat gelijk aan een echte aardverschuiving. De wereld gaat 180 graden op zijn kop en niks lijkt meer zoals het was. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik mijn oudste voor de eerste keer in mijn armen hield. Ik wist niet of ik zwanger was van een jongetje of een meisje en de verrassing was groot toen het een stamhouder bleek te zijn. Mijn oudste was aan beide kanten van de families het eerste jongetje wat er werd geboren. Onze lijn van familienaam sterft dan ook na mij en mijn zus uit.

Na een nachtje ziekenhuis mochten we samen naar huis. Hoewel de bevalling vlot verliep, was de nasleep een ander verhaal. Ik kon een aantal maanden niet heel erg veel en heb regelmatig met mijn handen in het haar gezeten. Want een baby slaapt dan wel veel, ze moeten wel leren drinken, huilen en blèren de boel bij elkaar, poepen zich een slag in de rondte, kortom je moet elkaar leren kennen.  En buiten dat, heb ik vanaf het eerste moment genoten van het manneke.

Nummer 2 meldde zich 2 jaar later. Van haar wist ik wel dat het een meisje was, waardoor ik gezegend ben met een koningskoppel. Dit wennen ging iets geleidelijker omdat ik wist wat er ging komen en al ervaring had. Slapeloze nachten, op je tandvlees lopen, chagerijnig van vermoeidheid maar ook genieten van een nieuw lief, klein wezentje. Daar waar de oudste alles at, haalde dit dametje voor alles haar neus op. Als ik het dan echt even niet meer zag zitten, belde of mailde ik mijn zus die me altijd een goed advies kon geven en het kon relativeren.
Ondertussen zijn mijn spruiten 11 en 14. Ze beginnen steeds meer een eigen mening te krijgen en laten die veel en vaak horen. Af en toe moet ik mezelf er even aan herinneren dat ze geen peuters meer zijn en dat wat ze zeggen ook gehoord mag worden. Ik krijg regelmatig een spiegel voor gehouden, hoor standaard opmerkingen van mezelf terug en ik merk dat ze me ontzettend veel leren.

Hot item: de mobiele telefoon. Mama moet deze natuurlijk ook weg leggen en het niet alleen maar van haar kinderen verwachten. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze me daarin haarfijn weten aan te geven, dat ik met dubbele maten meet. Want, mijn telefoon is ook mijn computer, ik doe er andere dingen op dan zij, maar als puntje bij paaltje komt zijn dat natuurlijk soms gewoon smoesjes. Ook lukt het ze om mij te verwonderen.

Dat oudste belt, ’s morgens, zomaar omdat hij mijn stem wil horen. Dat hij ophangt met een ik hou van je mama! Dat hij elke dag zijn knuffels komt halen, zijn vreugde en verdrietjes laat zien en me vertrouwt omdat ook met me te delen. Grootste compliment dat hij me gaf, was de opmerking: mama, we hebben best wel een ruzie. Maar dan denk jij erover en ik ook en dan praten we het uit en geven elkaar een knuffel. En dan is het altijd weer goed! En dat is ook zo, ruzie maken mag best maar het goed maken is minstens zo belangrijk.

Jongste is meer zoals ik vroeger was. Spring in het veld, hele dag kletsen, dansen, lachen zingen, een echt moedertje voor onze hamster Babbeltje. Zij leert me meer te genieten van het leven. Om meer een go with the flow te volgen. Als iets niet kan of lukt, dan doen we het op een andere manier. Ook laat ze me zien, dat echte aandacht voor elkaar belangrijk is. Samen een spelletje doen, lekker naar buiten, knuffelen, tijd voor elkaar maken.

Ik van mijn kant probeer ze elke keer weer hun kamer te laten opruimen, de was in de wasmand te gooien, hun spullen op te ruimen, te laten helpen met koken, dat soort dingen. Ik probeer ze te leren te verwoorden wat ze voelen, waarom, hoe ze dingen kunnen aanpaken etc. Wat we echt van elkaar leren, is genieten van het leven. En dat zit ‘m vaak in de kleine dingen. Ik ben dankbaar voor de lessen die ik krijg van ze. Ik leer veel van mijn kinderen en zij van mij. We zijn elkaars spiegel en we kijken er graag in.

Liefs
Annelou

Innerlijk kind

Wow, wat staan er soms bijzondere dingen op het moment dat je het het minst verwacht. Zoals onverwachts iemand mogen helpen met een healing van een innerlijk kind.

Onlangs vroeg iemand me of ik wilde meekijken in haar huis. Het huis voelde zwaar aan qua energie. Ik gaf haar om te beginnen de standaardtips om energie te veranderen. Het gaat om het verhogen van de trilling van de energie in je huis. Dit kun je doen door zoveel mogelijk licht binnen te laten. Je kunt kaarsen aansteken. Je huis schoonmaken met de intentie om het lichter te laten worden en wat ook een super goeie is is muziek aanzetten en mee bleren met fijne muziek. Dit zorg er namelijk ook voor dat jouw trilling veranderd en daar begint uiteindelijk alles mee. We zijn samen gaan kijken en op een gegeven moment ontdekten we dat de partner veel boosheid met zich meedraagt. Die boosheid zorgt ervoor dat je een lage trilling hebt en die straal je uit. Als de ander hiervoor gevoelig is, kun je elkaar daarin versterken en het soms samen even niet meer weten.


Ik vroeg of haar partner open stond voor healing. Dat wilde ze graag. Ik vroeg haar of ze samen met mij naar haar boosheid wilde gaan kijken. Waar ze dat in haar lichaam voelde, hoe het eruit zag, welke kleuren en vormen ze erbij voelde etc. Dat kon ze me heel snel weergeven. Het voelde zwaar, donker, als een blok beton, eenzaam en het zat op haar borstbeen. Gelijk moest ik denken aan een blok aan je been (Ha, spreekwoorden komen niet zomaar ergens vandaan). Ik vroeg haar of ze zich klein kon maken en eens in dat blok beton wilde gaan kijken. Dat deed ze. Ze is in gesprek gegaan met haar stukje boosheid. Terwijl zij daar aan het rondkijken was, vroeg ik haar of dit blok beton van boosheid moest blijven of dat het mocht gaan. Wow, het mocht weg. Het was niet langer nodig omdat het haar niet langer diende. Voordat ze boosheid mocht laten gaan, hebben we eerst samen onderzocht welke emotie boosheid mocht komen helpen. Daar kwam al gauw verdriet om de hoek kijken. Verdriet voelt voor haar licht en fijn.


Vervolgens heeft ze boosheid gevraagd te gaan. Ze krijgt daar alle tools voor die ze nodig heeft. Boosheid wordt geholpen door verdriet om weg te gaan en lost uiteindelijk op in het binnenste van de aarde waar alle energie weer naar iets moois wordt omgezet. Verdriet mag op de plaats van boosheid gaan zitten. Ik vroeg haar hoe dat voelde en het voelde fijn, rustig, alsof ze zichzelf toestemming gaf om verdrietig te mogen zijn. En het mooie is dat er tijdens dit stukje tranen vrij kwamen. En tranen reinigen je ziel. Ik vroeg haar het gevoel groot te maken, erin te duiken en als het op zijn allerfijnst voelde het te verankeren. Dat heeft ze gedaan.


Daarna heb ik haar gevraagd of ze bij dit hele proces moest denken aan een bepaalde situatie. Ze zag zichzelf op de bank zitten met haar moeder naast haar. Hunkerend als klein 4 jarig meisje naar aandacht. Naar een knuffel van haar moeder, naar het gevoel dat ze ertoe doet, dat ze de moeite waard is om van te houden. Ook hier kwamen er veel tranen omdat wat niet mocht zijn. Ik heb haar gevraagd of ze zelf op de leeftijd die ze nu heeft in staat was om dit meisje te helpen en te troosten. Dat mocht en heeft ze gedaan. Ze is naast het 4 jarige meisje dat ze bij zich draagt gaan zitten en heeft haar vastgehouden, geknuffeld, gezien en gehoord. Ook hier heb ik haar gevraagd om het fijne gevoel dat het haar geeft te verankeren.


Toen we klaar waren was het 10.10 uur. Hoe mooi dat de Engelen direct een boodschap mee geven. 10.10 staat voor het einde van een hoofdstuk en voor het begin van een nieuw hoofdstuk. Hoe mooi is dat. Door elke keer opnieuw aandacht te besteden aan de kinderen die we in ons hebben en die te gaan helen, komen we een stukje verder in het accepteren van hoe we zijn, wie we zijn en dat het goed is zoals we zijn. En als we dat bereiken, die volledige acceptatie, dan kun je gaan houden van jezelf. Het resultaat daarvan is dat het leven je minder snel uit balans zal brengen. Dat je minder snel geraakt wordt door emoties van anderen in de positieve zin en dat je de ander gemakkelijker kunt nemen zoals hij of zij is. Je eigenwaarde gaat omhoog en je ego gaat omlaag. Hoe mooi is dat.


Wil jij hier ook met een healing aan de slag bij jezelf? Dan wil ik die reis graag met je beginnen.


❤️

Perceptie zit in je hoofd

In één van mijn heldere momenten zei ik na een goed gesprek tegen een vriendin van mij: “Perceptie zit in je hoofd”. Ze keek mee aan met een verbaasde blik en we barsten allebei in lachen uit. Wat had ik nou toch weer gezegd.

Toch liet het me niet los. Want was is perceptie eigenlijk? Als je dan op het alwetende Google gaat kijken, dan vind je: “Zoals iemand iets ervaart en beoordeelt”. Ik liet me dat eens even bezinken en in de loop van de tijd liet ik mijn gedachten er vaker over gaan. Elke keer kwam het weer voorbij en langzaamaan begon ik te snappen wat ik nou eigenlijk zelf bedoelde met de uitspraak: Perceptie zit in je hoofd. Dezelfde vriendin vertelde me op een gegeven moment dat ze tijdens het mediteren op de Mount Everest zat. Ineens viel het kwartje.

Soms kom je op een punt in je leven dat je niet meer zo goed weet hoe je verder moet. Je loopt vast of loopt tegen iets aan dat je graag anders zou willen. Stel je dan eens voor dat je onder aan de Mount Everest staat. Je kijkt omhoog en ziet een majestueuze berg. Je ziet de schoonheid van de berg maar tegelijkertijd bekruipt je het gevoel hoe je deze in godsnaam in één keer gaat bedwingen. Je vraagt je af hoe je ooit de top zult bereiken. Dat is een enorme uitdaging die vrijwel onmogelijk is. Je kunt ervoor kiezen om te proberen de berg in één keer in je eentje te beklimmen. Waarschijnlijk ga je al zwoegend proberen te top te bereiken en ben je onderweg bezig met jezelf afvragen of je het wel op tijd gaat redden voordat het donker is. Als je boven komt, ben je uitgeput van het harde werken. Onderweg heb je gemist hoe mooi de Mount Everest eigenlijk is. Je kunt er ook voor kiezen om elke dag een klein stukje te doen.  Van tevoren heb je ervoor gezorgd dat je mensen hebt waarmee je dat samen kunt doen. Dat geeft je de kans om onderweg te genieten van het uitzicht, van de toppen die bedekt zijn met ongerepte witte sneeuw. Je gunt het jezelf elke dag om te genieten van het uitzicht. Daardoor kun je ook achteromkijken en zien welk stuk je al hebt afgelegd. Je doet er daardoor wel langer over om de top te bereiken maar in plaats van uitgeput aankomen voel je je minder vermoeid en heb je genoten van je reis.

Volgens mij gaat het erom dat de reis net zo belangrijk is als het behalen van het einddoel. Als je te snel en te vlug wilt, kan het best zijn dat je het resultaat behaald maar heb je onderweg allerlei mooie dingen gemist, waar je misschien ook iets van had kunnen leren. Als je het op je gemakje doet en je laat helpen, is de druk op jezelf minder hoog en hoef je het niet alleen te doen. Soms kan een ander door vanuit een andere perceptie en ander perspectief te kijken je inzichten geven waar jezelf nog niet aan had gedacht. Dat is wat mij betreft in een notendop perceptie. Hoe ga jij met om het gene je graag wilt veranderen? Hoe ga je dit aanpakken? Hoeveel tijd gun je jezelf? Wie helpt je erbij? Wat helpt je erbij? En misschien wel het allerbelangrijkste: hoeveel liefde en compassie gun je jezelf op deze weg? Heb jij iets waar te mee zit of tegen aan loopt? En vind je hulp daarbij fijn omdat je het dan niet alleen hoeft te doen? Stuur me een berichtje en we kijken hoe we jouw Mount Everest gaan beklimmen.

❤️