Kinderen

Moederschap.

Moeder worden, kinderen krijgen staat gelijk aan een echte aardverschuiving. De wereld gaat 180 graden op zijn kop en niks lijkt meer zoals het was. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik mijn oudste voor de eerste keer in mijn armen hield. Ik wist niet of ik zwanger was van een jongetje of een meisje en de verrassing was groot toen het een stamhouder bleek te zijn. Mijn oudste was aan beide kanten van de families het eerste jongetje wat er werd geboren. Onze lijn van familienaam sterft dan ook na mij en mijn zus uit.

Na een nachtje ziekenhuis mochten we samen naar huis. Hoewel de bevalling vlot verliep, was de nasleep een ander verhaal. Ik kon een aantal maanden niet heel erg veel en heb regelmatig met mijn handen in het haar gezeten. Want een baby slaapt dan wel veel, ze moeten wel leren drinken, huilen en blèren de boel bij elkaar, poepen zich een slag in de rondte, kortom je moet elkaar leren kennen.  En buiten dat, heb ik vanaf het eerste moment genoten van het manneke.

Nummer 2 meldde zich 2 jaar later. Van haar wist ik wel dat het een meisje was, waardoor ik gezegend ben met een koningskoppel. Dit wennen ging iets geleidelijker omdat ik wist wat er ging komen en al ervaring had. Slapeloze nachten, op je tandvlees lopen, chagerijnig van vermoeidheid maar ook genieten van een nieuw lief, klein wezentje. Daar waar de oudste alles at, haalde dit dametje voor alles haar neus op. Als ik het dan echt even niet meer zag zitten, belde of mailde ik mijn zus die me altijd een goed advies kon geven en het kon relativeren.
Ondertussen zijn mijn spruiten 11 en 14. Ze beginnen steeds meer een eigen mening te krijgen en laten die veel en vaak horen. Af en toe moet ik mezelf er even aan herinneren dat ze geen peuters meer zijn en dat wat ze zeggen ook gehoord mag worden. Ik krijg regelmatig een spiegel voor gehouden, hoor standaard opmerkingen van mezelf terug en ik merk dat ze me ontzettend veel leren.

Hot item: de mobiele telefoon. Mama moet deze natuurlijk ook weg leggen en het niet alleen maar van haar kinderen verwachten. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze me daarin haarfijn weten aan te geven, dat ik met dubbele maten meet. Want, mijn telefoon is ook mijn computer, ik doe er andere dingen op dan zij, maar als puntje bij paaltje komt zijn dat natuurlijk soms gewoon smoesjes. Ook lukt het ze om mij te verwonderen.

Dat oudste belt, ’s morgens, zomaar omdat hij mijn stem wil horen. Dat hij ophangt met een ik hou van je mama! Dat hij elke dag zijn knuffels komt halen, zijn vreugde en verdrietjes laat zien en me vertrouwt omdat ook met me te delen. Grootste compliment dat hij me gaf, was de opmerking: mama, we hebben best wel een ruzie. Maar dan denk jij erover en ik ook en dan praten we het uit en geven elkaar een knuffel. En dan is het altijd weer goed! En dat is ook zo, ruzie maken mag best maar het goed maken is minstens zo belangrijk.

Jongste is meer zoals ik vroeger was. Spring in het veld, hele dag kletsen, dansen, lachen zingen, een echt moedertje voor onze hamster Babbeltje. Zij leert me meer te genieten van het leven. Om meer een go with the flow te volgen. Als iets niet kan of lukt, dan doen we het op een andere manier. Ook laat ze me zien, dat echte aandacht voor elkaar belangrijk is. Samen een spelletje doen, lekker naar buiten, knuffelen, tijd voor elkaar maken.

Ik van mijn kant probeer ze elke keer weer hun kamer te laten opruimen, de was in de wasmand te gooien, hun spullen op te ruimen, te laten helpen met koken, dat soort dingen. Ik probeer ze te leren te verwoorden wat ze voelen, waarom, hoe ze dingen kunnen aanpaken etc. Wat we echt van elkaar leren, is genieten van het leven. En dat zit ‘m vaak in de kleine dingen. Ik ben dankbaar voor de lessen die ik krijg van ze. Ik leer veel van mijn kinderen en zij van mij. We zijn elkaars spiegel en we kijken er graag in.

Liefs
Annelou

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *